piątek, 20 stycznia 2017

Darz bór (Myśliwi i leśnicy) - Dwudziestolecie międzywojenne t. 34

Prezydent RP Ignacy Mościcki w Spale 1931Iwona Kienzler   


Bellona, Edipresse 2014















Myśliwi i leśnicy

     Iwona Kienzler użyczyła swego pióra podczas realizacji wspólnego projektu wydawnictw Bellona i Edipress, a nazwanego „XX–lecie międzywojenne”. Jest autorką prawie połowy pozycji z tej serii. Tom o numerze 34 zatytułowany „Darz bór (Myśliwi i leśnicy)” poświęcono męskiemu tematowi, a mianowicie myślistwu i polowaniom. Uzdolniona, rzetelna pisarka sprostała temu wyzwaniu, chociaż niepokaźna forma książek cyklu nie sprzyjała eksponowaniu jej literackich talentów. Zdjęcia pochodzące z Narodowego Archiwum Cyfrowego i prywatnych zbiorów Jacka Łowińskiego zajmujące większą część publikacji ograniczyły miejsce dla tekstu autorki. Jednakże ilustracje te są nie do przecenienia dla wartości popularyzatorskiej pozycji, jak i całej serii wydawniczej.

Darzbór!

     Zgodnie z tytułem, pisanym rozdzielnie „Darz bór!” lub łącznie „Darzbór!”, czytelnicy otrzymali porcję informacji o myśliwych i leśnikach, którzy pozdrawiają się takim zawołaniem od 1920 roku. Pierwsze rozdziały książki opowiadają o gospodarce leśnej w Drugiej Rzeczypospolitej, która z trzech różnych struktur państw zaborczych musiała stworzyć jeden organizm. Jak było to trudne w przypadku leśnictwa świadczy fakt, iż dopiero po dziewięciu latach niepodległości Polski uchylono przepisy leśne ustalone przez zaborców. Podczas zaborów powstała pierwsza w Europie ustawa o ochronie zwierząt (kozica i świstak) proklamowana przez galicyjski Sejm Krajowy w 1868 roku. Z czasem ochroną obejmowano coraz więcej gatunków zwierząt żyjących tak w lasach prywatnych, jak i w Lasach Państwowych. Te ostatnie zajmowały niecałą jedną trzecią ogólnego areału leśnego Rzeczypospolitej. W lasach tych pracowali leśnicy, którzy nierzadko byli absolwentami studiów na wyższych uczelniach Europy. Wchodzili oni w skład służb mundurowych o ugruntowanej pozycji w społeczeństwie międzywojennym. Biogramy kilku z nich zamieszczono na końcu książki, gdzie także znajduje się Bibliografia zawierająca wykaz dokumentów związanych z tematem publikacji.

 Polowanie reprezentacyjne w lasach Komory Cieszyńskiej 1938
Polowanie reprezentacyjne w lasach Komory Cieszyńskiej 1938
Polowanie reprezentacyjne w Białowieży 1934
Polowanie reprezentacyjne w Białowieży 1934













 Męski świat


     Ciekawsza, moim zdaniem, jest druga część książki przedstawiająca „Polowania, kuchnię i rytuały myśliwskie”. Dowiadujemy się z niej jakie były najbardziej typowe obyczaje łowieckie, jakim kodeksem etycznym kierowano się podczas polowań i jakich wyrażeń gwarowych używano. Czynności związane z organizacją polowania były ściśle określone i nie można im było uchybić nawet odrobinę. Polowania na zwierzynę grubą i drobną odbywały się wg ściśle ułożonego planu i celebrowane były przez wszystkich uczestników: od nagonki począwszy, a na łowczym wielkim koronnym kończąc. Zainteresowały mnie sposoby układania pokotu na zakończenie łowów, sygnały łowieckiego trąbienia służące myśliwym do porozumiewania się jak również specyficzny dress code myśliwych. W polowaniach uczestniczyli głównie przedstawiciele arystokracji i ziemiaństwa, a według danych z 1939 roku zarejestrowanych było 11 700 myśliwych na terenie całego kraju. Środowiska łowieckie tworzyły niemal hermetyczny męski świat, ale z czasem dopuszczano do niego i kobiety. Obyczaje i trudy łowieckie wymagały od potencjalnych myśliwych określonych predyspozycji fizycznych i psychicznych. Wystarczy wspomnieć o obrzędzie inicjacji myśliwego, którego namaszczano krwią zabitej zwierzyny, czy rozkoszowanie się widokiem setek zabitych i krwawiących zwierząt leżących pokotem przed triumfującą „zgrają” łowców. Niektóre ze sposobów polowań szczególnie budzą sprzeciw miłośników zwierząt, do jakich się zaliczam, np. polowanie par force - konno ze sforą psów na zwierzynę, którą się ściga, aż padnie zmęczona. Barbarzyństwo!

Ogary poszły w las

     „Broń myśliwska oraz psy” są tematem kolejnego rozdziału, krótko traktującego kwestie akcesoriów myśliwskich i nieodłącznych czworonożnych towarzyszy polujących ludzi. Zarówno broń, jak i psy, w zależności od ich przeznaczenia były specjalnie przygotowywane do polowań, o czym wspomina ze znawstwem autorka publikacji. Były i aportery, i posokowce i oczywiście gończe, o których Stefan Żeromski pisał: „Ogary poszły w las”.

Polowanie reprezentacyjne w Spale 1927
Polowanie reprezentacyjne w Spale 1927
Pobyt prezydenta RP Ignacego Mościckiego w Spale 1929
Pobyt prezydenta RP Ignacego Mościckiego w Spale 1929












Polowania reprezentacyjne

     Reprezentacyjny koloryt przybierały „Polowania wagi państwowej”, z których najsłynniejsze odbywały się w Spale przeznaczonej na letnią rezydencję prezydentów Rzeczypospolitej. Na polowania do Spały zapraszano gości z zagranicy – polityków, dyplomatów, a nawet głowy państw. Tu odbywały się wizyty, spotkania i rozmowy ważne dla stosunków międzynarodowych. W Spale miały miejsce uroczystości krajowe, jak prezydenckie dożynki czy obchody dnia św. Huberta - patrona myśliwych, leśników, ale i matematyków. Ostatni prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki wyjątkowo upodobał sobie pałacyk w Spale, traktując go jako „matecznik” inicjowanych przez siebie polowań. Należy bowiem zauważyć, że Ignacy Mościcki był zapalonym i znakomitym myśliwym oraz znawcą tematu łowiectwa zakorzenionego w polskiej tradycji od wieków. Ośrodki w Białowieży i Spale odwiedzali m.in. wysocy urzędnicy Trzeciej Rzeszy: Heinrich Himmler i Hermann Göring. Niestety, polskie puszcze ze  stadami zwierzyny spodobały im się tak bardzo, że zapragnęli mieć je na własność

Leśni ludzie

     Polskie lasy odegrały swoją „życiową rolę” po napaści na Polskę hitlerowskich Niemiec i Związku Radzieckiego we wrześniu 1939 roku. Dla setek tysięcy obrońców Ojczyznypartyzantów, akowców, Żołnierzy Wyklętych - były ich domem, azylem, ostoją, bastionem.
Kochajmy lasy i dbajmy o nie, bo jak mawiał Jan Izydor Sztaudynger
 „Wycięty las szumi już tylko w nas”


* zdjęcia https://audiovis.nac.gov.pl/



poniedziałek, 16 stycznia 2017

Pamiętniki - Ignacy Jan Paderewski

E. Burne-Jones - I.J. Paderewski 1892Ignacy Jan Paderewski


PWM 1984














Wilki, pająk, gejzery

     Pod koniec lat trzydziestych XX wieku Amerykanka Mary Lawton spisała wspomnienia Ignacego Jana Paderewskiego, a panie Wanda Lisowska i Teresa Mogilnicka przetłumaczyły jej tekst na język polski. Ile zatem, w książce zatytułowanej „Pamiętniki”, jest autentycznych myśli Mistrza, które następnie dwukrotnie przepuszczane były przez subiektywny filtr ludzkich doświadczeń, poglądów, mentalności oraz przekładane na inny język? Wspomnienia tego tomu przywołują czasy od narodzin Pianisty do kataklizmu I wojny światowej. A zatem Muzyk wracał pamięcią do wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat. Mimo to niektóre fakty opisano z niebywałą dbałością o szczegóły, barwnie, plastycznie i z poczuciem humoru. Niemal pięćset stron  pamiętników zawiera niemało interesujących, wyśmienitych, malowniczych anegdot przerywających pozorną monotonię relacji z życia Wirtuoza. Jednocześnie opowiadania te świadczą o niemuzycznej wrażliwości Artysty i umiejętności przekazania własnych odczuć drugiemu człowiekowi. Ekstremalne emocje wzbudza groza napaści przez stado wilków w drodze z Kijowa w towarzystwie barona Horocha, a dalej niespiesznie snuje się opowieść o pająku – melomanie, wielbicielu gry Paderewskiego. Wielki Muzyk z racji koncertów odbywanych na całym świecie stał się poniekąd obieżyświatem; z tej przyczyny w książce znalazły się wątki podróżnicze, jak opis „święta mydła” na antypodach w gejzerach Nowej Zelandii czy bliższa, ale nie mniej egzotyczna, procesja przedstawicieli kolonii brytyjskich z okazji jubileuszu królowej Wiktorii w 1897 roku. 

Amerykański sen o Grunwaldzie

     Wspomnienia Ignacego Jana Paderewskiego to tekst wielopłaszczyznowy, ukazujący przede wszystkim bohatera takim, jakim chciał żebyśmy go widzieli, a z drugiej strony przedstawiający ludzi, którzy odgrywali znaczącą rolę w kształtowaniu się muzycznego geniuszu bohatera. Paderewski miał szczęście do spotykania na swej drodze ludzi wyciągających do niego pomocne dłonie, poczynając od Edwarda Kerntopfa, producenta fortepianów, a na wybitnej aktorce Helenie Modrzejewskiej kończąc. Koncertujący na wszystkich kontynentach międzynarodowy pianista, w ciągu pięćdziesięcioletniej pracy artystycznej, poznał, jak sam wspomina, „wszystkich wybitnych przedstawicieli ówczesnego świata muzycznego, towarzyskiego i politycznego”. Dokonaniom części z nich Ignacy Jan Paderewski bacznie się przyglądał i być może inspirowały go w jego własnej karierze, jak np. Andrew Carnegie, Joseph Pulitzer, John Rockefeller, Herbert Hoover – to tylko niektórzy amerykańscy prominenci z czasów Paderewskiego. Światowy artysta i kosmopolita, zakochany był w Ameryce, która stała się jego drugą ojczyzną, gdy tej pierwszej zabrakło. Nie mniej jednak, do szpiku kości oddany sprawie niepodległości Polski, stał się ambasadorem polskiej sprawy podnosząc zawsze i wszędzie tragiczną katastrofę rozbiorów Polski. Paderewski, wychowany w patriotycznej rodzinie, od najwcześniejszych lat pragnął być użyteczny Ojczyźnie. Marzenie dziesięciolatka o stworzeniu pomnika na cześć grunwaldzkiego zwycięstwa z 1410 roku spełniło się czterdzieści lat później – z jego inicjatywy i funduszy w pięćsetną rocznicę wiktorii stanął w Krakowie Pomnik Grunwaldzki.

Ignacy Jan Paderewski - przed 1936
Ignacy Jan Paderewski - przed 1936
Ignacy Jan Paderewski - około 1982
Ignacy Jan Paderewski - około 1982


















Droga przez mękę

     W pamiętnikach Paderewskiego, obdarzonego twórczą wyobraźnią, wrażliwy czytelnik odczytał i właściwie zinterpretował bardzo osobiste zwierzenia muzyka. Wirtuoz, jak mantrę, przywoływał konieczne warunki osiągania sukcesu: tytaniczna praca, wielka dyscyplina, niepoddawanie się okresowym kryzysom. Skwitował to krótkim zdaniem: „Życie pianisty jest ustawiczną torturą i koniecznością wyrzeczeń”. Do tych poświęceń dochodziła uparta walka artysty o szacunek dla swojej sztuki, walka z ułomnościami ciała i ducha  – chorobami, depresjami  oraz borykanie się z problemami natury logistycznej podczas wielomiesięcznych kontraktów koncertowych.

 Powodzenie zaskoczyło mnie

     Jedna trzecia książki traktuje o czasach sprzed wiedeńskiego i paryskiego triumfu, które to kompozytor określił stwierdzeniem: „Powodzenie przyszło wtedy, gdy jeszcze nie byłem doń przygotowany” i dalej „Powodzenie zaskoczyło mnie, a nawet przeraziło. Siłą rzeczy nałożyło mi na barki ciężar dalszej, trudnej pracy, której rezultaty usprawiedliwiłyby i ugruntowały ów niespodziewany i ogromny sukces”. W związku z nieoczekiwanym sukcesem Paderewski przedstawił własną analizę zjawiska tremy nazywając ją „niepokojem sumienia”, oznaczającym, że „w moim programie znajduje się coś, co jeszcze niezupełnie opanowałem”. Obawy i rozterki Paderewskiego miały swoje uzasadnienie w samych początkach jego przygody z fortepianem. Początkowo nie poznawał on tajników gry na instrumencie pod okiem żadnego mistrza, nie znał  więc zasad „pracy nad grą”, co wyraził  słowami: „Już tańczyłem, a jeszcze nie nauczyłem się chodzić”. 

Instytut Muzykologii Uniwersytetu Jagiellońskiego

     Ignacy Jan Paderewski był najlepiej opłacanym muzykiem na świecie, zgromadził więc olbrzymi majątek, którym postanowił się podzielić. Główną część spadku maestro postanowił przekazać  rodakom: „Pieniądze te uważam za własność Narodu i dlatego proszę, by je przekazano Uniwersytetowi Jagiellońskiemu w Krakowie”. Nie było to proste w komunistycznej Polsce Ludowej. Dopiero w roku 1973 powołano do życia Ośrodek Dokumentacji Życia i Twórczości I. J. Paderewskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim, funkcjonujący do dziś pod nazwą „Ośrodek Dokumentacji Muzyki Polskiej XIX i XX wieku im. I.J. Paderewskiego” przy Instytucie Muzykologii UJ (w którym studiuje mój Syn Kamil). http://www.paderewski.muzykologia.uj.edu.pl 

CDN

     Żałować należy, że Ignacy Jan Paderewski w bardzo oszczędnym wymiarze opowiedział o swym życiu osobistym, rodzinnym, o swych żonach, kobietach, miłościach. Pokazał nam tylko swe publiczne oblicze. Może druga część pamiętników spisana przez Mary Lawton, a zatytułowana „Pamiętniki 1912-1932” dotyka i tej sfery życia wirtuoza z Podola?






* zdjęcia https://commons.wikimedia.org/ oraz http://www.polacywewloszech.com

środa, 11 stycznia 2017

Drugie urodziny Bloga! Konkurs! Jedna z dziesięciu!




Zapraszam  do urodzinowej zabawy :)


Zasady konkursu:

Organizatorem konkursu, Fundatorem nagród i Komisją konkursową jest administrator bloga CzytamPoPolsku.
Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest:
  1. Wybrać  jedną  z  książek (jako ewentualną nagrodę w konkursie),
  2. Polubić mój fanpage www.facebook.com/czytampopolsku/ (jeśli jeszcze nie lubicie)
  3. Udostępnić na swoim profilu informację o konkursie urodzinowym.
  4. Odpowiedzieć na pytanie konkursowe (w komentarzach poniżej):
Co Ci się najbardziej podoba, a co nie podoba na blogu CzytamPoPolsku?
Nagrodzone zostaną 3 osoby, które prześlą najciekawsze odpowiedzi.

Nagrody widoczne są na zdjęciu (należy wybrać 1 z 10 propozycji).

Konkurs trwa od 11.01.2017 r. do 21.01.2017 r. do godz. 23.59
Ogłoszenie wyników 26.01.2017 r. po godz. 12.00.

     Warunkiem otrzymania przesyłki z nagrodą jest dostarczenie przez laureata konkursu danych kontaktowych do wysyłki przedmiotu (imię, nazwisko i adres zamieszkania wraz z kodem pocztowym - wyłącznie na terenie Polski) w ciągu 3 dni roboczych od dnia opublikowania informacji o wynikach.

Czekam z zainteresowaniem na uczestników konkursu!


Beata Pawlikowska - Blondynka w dżungli
B. Pawlikowska - Blondynka w dżungli
Beata Pawlikowska - W dżungli niepewności
B. Pawlikowska - W dżungli niepewności
Beata Pawlikowska - W dżungli miłości
B. Pawlikowska - W dżungli miłości

Olsztyn. Przestrzeń radości - R.Czerwiński
Olsztyn. Przestrzeń radości - R.Czerwiński
Poznań. Zaułki. Spacer w czasie - K. Smura
Poznań. Zaułki - K. Smura
Kurs wiedzy o winie - K. Zraly
Kurs wiedzy o winie - K. Zraly

Sylwester Stallone - Ulli Weiss
Sylwester Stallone - U. Weiss
Piosenki w przekładzie - Bob Dylan
Piosenki w przekładzie - Bob Dylan
Między niebem a ziemią - J. Nowicki
Między niebem a ziemią - J. Nowicki

Polska. 20 pomysłów na weekend
Polska. 20 pomysłów na weekend



niedziela, 8 stycznia 2017

Dwory i pałace na Kresach Wschodnich. Między Niemnem a Bugiem

Liszki - dwór de VirionówKatarzyna i Jerzy Samusikowie 


Fundacja Sąsiedzi 2012









Od medycyny do Kresów

     Album o dworach i pałacach pogranicza polsko-białoruskiego jest dziełem państwa Samusików, absolwentów Akademii Wychowania fizycznego, zawodowo związanych z medycyną, a prywatnie pasjonatów podróżowania. Pięknie wydana publikacja opisuje niemal czterdzieści zabytkowych obiektów obecnie znajdujących się w granicach  obwodu grodzieńskiego i brzeskiego na Białorusi. Autorzy tekstu książki są jednocześnie autorami większości barwnych fotografii przedstawiających szlacheckie i magnackie siedziby. Brakuje tylko, umieszczanych w tego typu wydawnictwach: indeksu, bibliografii czy spisu treści. Dobrze się stało, że zastosowano alfabetyczny układ budowli oraz skrócone angielskie wersje ich opisów.

czwartek, 5 stycznia 2017

Damy ze skazą. Kobiety, które dały Polsce koronę

Rycheza LotaryńskaKamil Janicki 


Znak 2016















Historia jest sztuką interpretacji

     Po lekturze książki Kamila Janickiego, absolwenta Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, zatytułowanej „Damy ze skazą. Kobiety, które dały Polsce koronę” stwierdzam, iż jest on mistrzem kreatywnego wnioskowania, szczególnie, gdy posiada niewystarczającą ilość przesłanek. Sam o swej książce pisze, że „opiera się ona na hipotezach i często ryzykownych propozycjach badawczych”. Przyczyny konieczności umiejętnego kojarzenia faktów i wyciągania wniosków leżą w bardzo ograniczonej ilości źródeł historycznych, jakimi  dysponują polscy historycy. Przetaczające się przez terytorium Rzeczypospolitej niekończące się wojny na trwałe pozbawiły badaczy archiwaliów: kronik, roczników, akt, annałów i innych materiałów źródłowych. Z okruchów ocalałych artefaktów pisarz, operując sugestywną narracją, stworzył średniowieczny świat, w którym rodziły się, rządziły i broniły się przed zapomnieniem „Niebezpieczne kobiety”. Można by zadać pytanie: czy ów świat, wykreowany przez znakomitego literata, jest rezultatem zręcznego beletryzowania historii czy wyrafinowanej konfabulacji? Autor sam odpowiedział na tak postawione pytanie: „Historia jest sztuką interpretacji”. A stronę dalej wyjaśnił swoje stanowisko w kwestii stawiania ryzykownych hipotez historycznych: „Wyzyskać każdy strzęp informacji, zajrzeć pod każdy kamień, by z dostępnych drobin odtworzyć choćby cień prawdy o minionych czasach”.

Niebezpieczne kobiety

     Początki państwa polskiego kryją się w pomroce dziejów – to wiemy wszyscy, ale nie wszyscy wiemy jak pierwsi Piastowie radzili sobie z tworzeniem podwalin naszej państwowości. Radzili, a może raczej nie radzili, i jaki udział w tym dziele miały ich małżonki. Kamil Janicki postawił śmiałą tezę, iż „wszystkiemu winne są kobiety”. Przedstawił czytelnikom postaci kobiet wspomagających własny ród zza pleców małżonka, uwikłanych w skomplikowane układy rodzinne, niewolonych i latami żyjących we wrogim dla siebie otoczeniu. Poznaliśmy cesarzównę Matyldę, której los przegrał w kości jej małoletni brat Otton III skazując ją na małżeństwo z pozbawionym skrupułów karierowiczem. Spośród dziesięciorga ich dzieci sześć córek przeznaczono do stanu duchownego, aby zadowolić „zazdrosnych o swoją krew imperatorów” i nie „rozlewać” bez wyraźnej potrzeby tej krwi. Jedynie pierworodną córkę Rychezę  planowano  korzystnie wydać za mąż. Została synową Bolesława Chrobrego, żoną jego drugiego syna Mieszka II Lamberta. I to właśnie Rycheza jest „Damą ze skazą”, której poświęcił swą publikację Kamil Janicki. Pochylił się także nad losem zhańbionej zdobyczy wojennej satyra, jakim się stał z wiekiem Bolesław Chrobry, księżniczki kijowskiej Przedsławy (córki Włodzimierza I Wielkiego), uprowadzonej przez niego i poniżonej do roli królewskiej nałożnicy. Jej młodszą siostrę, Marię Dobroniegę, spotkał lepszy los – została żoną wnuka Bolesława Chrobrego – Kazimierza Odnowiciela – przyczyniając się do odnowienia granic Rzeczypospolitej.

Matylda Saksońska
Matylda Saksońska
Rycheza Lotaryńska
Rycheza Lotaryńska
Maria Dobroniega
Maria Dobroniega
Przedsława Włodzimierzówna
Przedsława Włodzimierzówna

Wszystkiemu winne są kobiety

     Pełen inwencji historyk pod pretekstem losów zapomnianej, a według koncepcji autora niedocenianej, królowej Polski Rychezy, opowiedział o dziejach ojczyzny pierwszych Piastów. Owa „samozwańcza propagandystka rodu Piastów” doprowadziła do trzech koronacji w Polsce – Bolesława Chrobrego – swego teścia, Mieszka II – swego męża i siebie samej. Reprezentowała typ charyzmatycznego przywódcy, konsekwentnego w działaniach i nad wyraz skutecznego. Nie uchroniła jednak Polski przed faktycznym pierwszym rozbiorem około 1031 roku, za panowania jej męża Mieszka II, ani przed pierwszą zagładą elit dokonaną przez tyrana Bezpryma – najstarszego syna Bolesława Chrobrego. Niestrudzenie dążyła do odzyskania tronu swego syna Kazimierza i odbudowania państwa polskiego. Przez całe wieki odsądzana od czci i wiary, dzięki Kamilowi Janickiemu, który podzielił się swoimi przypuszczeniami na temat roli jaką spełniła pierwsza królowa Polski, odzyska być może należne jej miejsce w pamięci Polaków

Warsztat historyka - literata

    Udaną próbę popularyzacji historii Polski za pomocą serii „Damy…” zawdzięczać należy  tak autorowi, jak i wydawnictwu Znak. Książkę o „Damach ze skazą” uświetniono wartościowymi ilustracjami z rzeczowymi podpisami oraz niezwykle trafnymi tytułami rozdziałów i podrozdziałów, dzięki czemu całość obszernego tekstu jest spójna i frapująca. Kamil Janicki po mistrzowsku, z dużą znajomością tematu, przeprowadził analizę psychologiczną postaci skupiając się na odkrywaniu motywacji czynów, które popychały wybitne kobiety do działania. Uchylił rąbka tajemnicy warsztatu historyka - literata  pokazując swoje ścieżki rozumowania prowadzące do określonych wniosków. Autor wzbudził mój podziw celnością w oddaniu realiów epoki średniowiecza, a przede wszystkim w ukazaniu  atmosfery i okoliczności  podejmowania decyzji przez tzw. koła rządzące. Literacko uzdolniony historyk czerpał garściami z bogactwa naszego języka tworząc często zabawne acz wyraziste określenia i porównania, np. „ograniczając się do grona… bezrobotnych recydywistów bez ukończonej podstawówki”.

     Czytajmy więc o Kobietach, które dały Polsce koronę, nawet jeśli były Damami ze skazą.





* zdjęcia https://pl.wikipedia.org/wiki


sobota, 31 grudnia 2016

Szpieg



 Paulo Coelho  Drzewo Babel 2016


Agent H21

     Gdyby Paulo Coelho nadał swej książce inny tytuł, np. „Mata Hari”, jakże inaczej można by ją odczytać. Tytuł „Szpieg” zobowiązuje czytelnika do postrzegania bohaterki, jako tajnego agenta wywiadu przynajmniej jednego państwa. Wbrew tytułowi, autor ustami bardzo wyzwolonej kobiety przekonuje czytelników, iż nastąpiła sądowa pomyłka i Mata Hari jest niewinna zarzucanego jej czynu zdrady państwowej. Przyjmowała pieniądze i prezenty od wielu wysoko postawionych mężczyzn, ale za zupełnie inne usługi, których charakter zmusza do dyskrecji. Czy rzeczywiście była niemieckim agentem o kryptonimie H21? Czy agentem francuskim? A może jeszcze brytyjskim? Na te pytania książka brazylijskiego pisarza, „literackiego celebryty”, Paulo Coelho, nie odpowiada. Według mnie istotą tego utworu jest ukazanie zagubionej kobiety w momencie przełomowym, odwracającym bieg jej własnej historii. Obca jej była wiedza o tym, co w życiu dobre, a co złe. Pisarz zręcznie prezentuje widzenie świata utrzymanki, darzącej wielkim uczuciem pieniądze i luksusy związane z ich posiadaniem. Przedstawione wydarzenia biograficzne dowodzą, że ta dama do towarzystwa nie godzi się na ponoszenie konsekwencji swoich czynów, gdy męski świat upomni się o spłatę zobowiązań.

środa, 28 grudnia 2016

Na straconych posterunkach

Kazimierz Krajewski                                                                

Wydawnictwo Literackie 2015 

 

 

 

 

 

 

 

Kalendarium


     W tabeli przedstawiłam najważniejsze wydarzenia związane z II wojną światową na Kresach Wschodnich, które pozwolą zrozumieć walkę Polaków na straconych posterunkach Najjaśniejszej Rzeczypospolitej.

Data/rok
Wydarzenie
1939

23.08
Pakt Ribbentrop – Mołotow o nieagresji pomiędzy III Rzeszą Niemiecką i ZSRR
01.09
Agresja Trzeciej Rzeszy na Polskę
17.09
Agresja Związku Sowieckiego na Polskę
27.09
Utworzenie SZP (Służba Zwycięstwu Polski)
01.11
Wołyńskie, tarnopolskie, stanisławowskie i lwowskie włączone do USRR
13.11
Utworzenie ZWZ (Związek Walki Zbrojnej)
1940

02
I deportacja Kresów
03.04
Rozstrzelanie w Katyniu pierwszej grupy oficerów polskich
04
II deportacja Kresów
20.04
Utworzenie ZO (Związku Odwetu)
30.04
Zamordowanie Henryka Dobrzańskiego ps. Hubal
06
III deportacja Kresów
08
Utworzenie Chłopskiej Straży (później Bataliony Chłopskie)
1941

14.02
Zrzut pierwszych Cichociemnych nad Polską
06
IV deportacja Kresów
06 - 07
Masakry NKWD w więzieniach na Kresach - 30 tys. ofiar
22.06
Agresja Trzeciej Rzeszy na Związek Sowiecki
01.07
Utworzono NOW (Narodowa Organizacja Wojskowa)
30.07
Układ Sikorski – Majski o tworzeniu armii polskiej w ZSRR
08
Utworzenie organizacji dywersyjnej Wachlarz
1942

14.02
Przekształcenie ZWZ w Armię Krajową
03
Ewakuacja Armii Andersa do Iranu
20.09
Utworzenie NSZ (Narodowe Siły Zbrojne)
1943

22.01
Utworzenie Kedywu (Kierownictwo Dywersji Komendy Głównej) AK
09.02
Początek Rzezi Wołyńskiej
13.04
Ogłoszenie odkrycia Grobów Katyńskich
06.05
Decyzja o tworzeniu Armii Berlinga w ZSRR
08.05
Zbrodnia w Nalibokach
04.07
Katastrofa Gibraltarska – śmierć Władysława Sikorskiego
26.08
Zamordowano Antoniego Burzyńskiego ps. Kmicic - Narocz
20.11
Rozkaz Tadeusza Komorowskiego ps. Bór o akcji Burza
28.11–1.12
Konferencja w Teheranie – ustalenie linii Curzona wschodnią granicą Polski
01.12
Pacyfikacja Zgrupowania Stołpeckiego w Puszczy Nalibockiej
1944

04.01
Przekroczenie granic Polski przez Armię Czerwoną
22.01
Zbrodnia w Koniuchach
05.03
Zbrodnia w Dokudowie
16.06
Zamordowano Jana Piwnika ps. Ponury
07.07
Zdobycie Wilna w ramach akcji Burza – operacja Ostra Brama
22-28.07
Walki o Lwów w ramach akcji Burza
01.08
Wybuch Powstania Warszawskiego
02.10
Koniec Powstania Warszawskiego
22.11
Utworzenie NIE (kadrowa organizacja wojskowa) na Kresach
27.12
Ostatni zrzut Cichociemnych
1945

19.01
Rozkaz Okulickiego Niedźwiadka o rozwiązaniu AK
4-11.02
Konferencja w Jałcie – podział Europy
15.02
Utworzenie AKO (Armia Krajowa Obywatelska)
02.05
Zdobycie Berlina przez aliantów
07.05
Utworzenie DSZ (Delegatury Sił Zbrojnych) na Kraj
08.05
Koniec II wojny światowej
24.05
Rozkaz Michała Żymierskiego ps. Rola o likwidacji AK i NSZ
17-21.06
Proces Szesnastu przywódców Polskiego Państwa Podziemnego
17.07-2.08
Konferencja w Poczdamie
02.08
Dekret o amnestii dla członków podziemia antykomunistycznego
02.09
Utworzenie WiN (Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość)


05.02.1946
Cesja polskich Kresów Wschodnich na rzecz Związku Radzieckiego.
28.08.1946
Zamordowano Danutę Siedzikówną ps. Inka
06.09.1946
Pozbawienie obywatelstwa 76 oficerów PSZ na Zachodzie
23.11.1946
Proces przywódców NSZ
01-12.1946
Pacyfikacje i masakry w woj. Podkarpackim przez UPA
19.02.1947
Zamordowano Stanisława Sojczyńskiego ps. Warszyc
21.02.1947
Zamordowano Józefa Kurasia ps. Ogień
22.02.1947
Dekret o amnestii dla członków podziemia antykomunistycznego
28.04 1947
Akcja Wisła – przesiedlanie Ukraińców – UPA i OUN na zachód
12.05.1948
Zamordowano komendanta NSZ Stanisława ps. Kasznica
07.03.1949
Zamordowano Hieronima Dekutowskiego ps. Zapora
15.10.1949
Utworzenie Wojskowego Korpusu Górniczego dla antykomunistów
06.11.1949
Konstanty Rokossowski marszałkiem Polski i ministrem polskiego MON
08.02.1951
Zamordowano Zygmunta Szendzielarza ps. Łupaszka
01.03.1951
Zamordowano Łukasza Cieplińskiego ps. Pług
29.09.1951
Zamordowano Aleksandra Krzyżanowskiego ps. Wilk
24.02.1953
Zamordowano Augusta Emila Fieldorfa ps. Nil
05.03.1953
Śmierć Józefa Stalina
21.10.1963
Zamordowano Józefa Franczaka ps. Lalek
1971
Zwolnienie z łagru Bronisława Chwieduka ps. Cietrzew - dowódca samoobrony