czwartek, 23 kwietnia 2015

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich

23 kwietnia

 

yourhomewizards.com/10-uses-old-books#prettyPhotoBook Fountain Sculpture at the Main Branch of the Public Library of Cincinnati and Hamilton County  

 

 

 

Moi ulubieni pisarze - podróżnicy!

Wojciech Cejrowski Jacek Pałkiewicz

Wojciech Cejrowski                         Jacek Pałkiewicz

środa, 8 kwietnia 2015

Znowu się naraziłem!


Znowu się naraziłem

Alojzy Józekowski

ASKON 2014





 

Z dumą wspieramy!

    Dwadzieścia instytucji i fundacji przyczyniło się do wydania książki, a w zasadzie quasi-albumu zatytułowanego „Znowu się naraziłem. Wspomnienia cichociemnego” Alojzego Józekowskiego. Edytorska perełka prezentuje bowiem czytelnikom kilkadziesiąt fotografii i dokumentów wyznaczających barwną drogę życiową Alojzego Józekowskiego, Ślązaka z urodzenia i zamiłowania.  Dla istoty tej książki znacząca jest deklaracja znajdująca się na jej końcu: "Z dumą wspieramy. Fundacja im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej".

Notes z dziennikiem Alojzego Józekowskiego
Notes z dziennikiem
Prawo jazdy Alojzego Józekowskiego zdobyte w Glasgow
Prawo jazdy
Alojzy Józekowski 1941
1941 rok

19 - letni ochotnik!

    Książka podzielona na zwarte rozdziały o wyrazistych tytułach przeprowadza czytelnika przez pasjonujące etapy życia bohatera wspomnień. Alojzy Józekowski jest kolejnym z pokolenia Kolumbów rocznik 20, który zajął poczesne miejsce na kartach historii naszej Ojczyzny. Dziewiętnastoletni Alojzy po wybuchu wojny w 1939 roku jako ochotnik zgłosił się do wojska. Po klęsce wrześniowej, wzorem większości żołnierzy i Polaków, za wszelką cenę chciał się dostać do wojska polskiego formowanego na Zachodzie, aby z nim wyzwolić Polskę spod hitlerowsko - sowieckiej okupacji. O skali trudności w realizacji tego pragnienia świadczy zamieszczona na wyklejce książki mapa „Szlak wojenny autora”. Pokazaną na mapie trasę o długości około kilkunastu tysięcy kilometrów, Alojzy Józekowski pokonał od listopada 1939 roku do grudnia 1947 roku. 

Szlak wojenny Alojzego Józekowskiego
Szlak wojenny

Naszywki Alojzego Józekowskiego
Naszywki






 Francja vs Szkocja!

    Wędrówka żołnierza – wygnańca, której celem była Polska, rozpoczęła się internowaniem na Węgrzech, gdzie los zetknął Alojzego z polską agentką brytyjskiego wywiadu wojskowego Krystyną Skarbek. Dzięki własnemu sprytowi Józekowski przez Słowenię dotarł do Włoch a stamtąd przeprawił się do Francji. Ochotnicy do Armii Polskiej we Francji przebywali w obozach szkoleniowych pamiętających tworzenie Błękitnej Armii Hallera w 1917 roku, i panowały tam okropne warunki bytowe. Jak wspomina  Alojzy Józekowski: „Dostaliśmy więc te same prycze, padliśmy ofiarą tych samych wszy, pcheł i pluskiew.” Szkolenie żołnierzy we francuskich ośrodkach sprowadzało się do ciągłych reorganizacji i zmian miejsca zakwaterowania a broń, na której ćwiczyli Polacy była przestarzała, bo z okresu I wojny światowej. Pomimo niekorzystnych okoliczności budzącego wątpliwości przysposobienia wojskowego, Alojzy Józekowski ukończył kurs podoficerski. W czerwcu 1940 roku, po napaści Niemiec na Francję, polskich żołnierzy ewakuowano do Wielkiej Brytanii. Obozy przejściowe zorganizowano natychmiast w Szkocji, która to zaskarbiła sobie wdzięczną pamięć Alojzego Józekowskiego, wyrażającego przekonanie słowami: „Trzeba przyznać, że Szkoci wyjątkowo nas hołubili, a szczególną troską otoczyły nas szkockie dziewczęta”. 
Alojzy Józekowski - wspinaczka
Wspinaczka we Włoszech
Alojzy Józekowski - Mottola
Mottola
Alojzy Józekowski i Jerzy Hryniewiecki w Glasgow 1943
Glasgow 1943




 Szkoła konspiracji doskonałej!

    W ramach szkolenia na wyspach brytyjskich Alojzy Józekowski odbył m.in. kurs komandosów i kurs szkoły podchorążych i zgłosił swój akces do walki w kraju. Najważniejszym faktem dla dalszych losów tego żołnierza stało się, po ostrej selekcji, odkomenderowanie  na tzw. Kurs Doskonalenia Administracji Wojskowej a w rzeczywistości do elitarnej szkoły wywiadu wojskowego. Alojzy Józekowski, który przyjął pseudonim Sadyba,  szczegółowo opowiada na kartach książki o programie szkoleń obejmujących m.in. zajęcia sportowe, odpornościowe, wytrzymałościowe, radiotelegrafii, szyfrowania wiadomości, otwierania zamków, ekstremalnej jazdy autem, stosowania materiałów wybuchowych a przede wszystkim kursy spadochronowe. Wszelkie formy doskonalenia wojskowego miały na celu przygotowanie żołnierzy – ochotników do przerzutu samolotami do Polski. Ewakuacja nie następowała jednak od razu, a poprzedzona była tygodniami przebywania w stanie gotowości w stacjach wyczekiwania, początkowo w Anglii a następnie we Włoszech. „Sadyba” nie miał w tym przypadku szczęścia i nie został jednym z 316 żołnierzy – cichociemnych desantowanych do Polski, ażeby zasilić struktury Armii Krajowej w wysoce wykwalifikowanych oficerów i wzmocnić organizację ruchu oporu w kraju. Z pobytem Alojzego Józekowskiego w Anglii związana jest jego wieloletnia przyjaźń z Sue Ryder, której fundacja zajmowała się pomocą dla Polaków - ofiar wojny. Dwudziestopięcioletni Alojzy mianowany został oficerem do spraw jeńców, a po wojnie rozpoczął studia w Rzymie a później w Londynie. Ostatecznie ukończył studia już w Polsce, do której udało mu się powrócić dopiero w 1947 roku.

Alojzy Józekowski z angielskim skautem
Z angielskim skautem
Alojzy Józekowski z żołnierzami AK - Włochy 1945
Z żołnierzami AK
Alojzy Józekowski w Rzymie 1946
W Rzymie

Nowa Polska!

    Alojzy Józekowski pracował w branży metalurgicznej na Śląsku a potem w przemyśle ciężkim w Warszawie. W Polsce, którą zastał po powrocie z tułaczki, z uwagi na swoje przekonania i przeszłość, spotykały go szykany i represje. W tym okresie zainteresował się dziedziną informacji naukowo – technicznej i ekonomicznej  a w dalszej kolejności przewodnictwem, które stało się jego pasją szczególne po przejściu na emeryturę. Poświęcił się działalności w Towarzystwie Przyjaciół Śląska oraz upamiętnianiu tradycji cichociemnych przez Jednostkę Wojskową GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej.

Alojzy Józekowski z żoną Danutą 1948
Z żoną
Alojzy Józekowski z rodziną i Sue Ryder - początek lat 70. XX wieku
Z rodziną i Sue Ryder





 

 

 

Za zasługi dla Ojczyzny!  

    W listopadzie 2014 roku Sadyba awansowany został do stopnia podpułkownika Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W swoim dorobku posiada kilka odznaczeń jak np. Złoty Krzyż Zasługi, medal Za Udział w Wojnie Obronnej 1939” i Krzyż Czynu Bojowego polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.  
    Alojzy Józekowski na wszystkich etapach życia konsekwentnie bronił wyznawanych zasad, co niestety pociągało ze sobą negatywne konsekwencje, które każdorazowo puentował stwierdzeniem: 

Znowu się naraziłem”.

Alojzy Józekowski - 11.11.2008Alojzy Józekowski- GROMAlojzy Józekowski na Zamku Królewskim 2010

  W stacji wyczekiwania na prawdziwą Polskę!

    W ciągu wielu lat Alojzy Józekowski ps. Sadyba spisywał osobiste koleje losu, które dzięki inicjatywie kilku osób z Muzeum Powstania Warszawskiego i Jednostki Wojskowej GROM, w ciągu trzech lat przyjęły postać tej wspaniałej publikacji historycznej. Dobrze się stało, że pan Alojzy Józekowski pod koniec swego dziewięćdziesięcioczteroletniego życia przekazał młodszym pokoleniom okruchy swojej bohaterskiej biografii, której źródłem było motto uskrzydlające niezłomnych cichociemnych:

„Wywalcz Jej wolność lub zgiń”


* zdjęcia pochodzą z książki

środa, 1 kwietnia 2015

Genialni. Lwowska szkoła matematyczna.

http://iskry.com.pl/historia-literatura-faktu/407-lwowska-szkola-matematyczna.htmlMariusz Urbanek

Genialni. Lwowska szkoła matematyczna.

Mariusz Urbanek

Iskry 2014






P.Banacha na fizyce w Toruniu!

    P. Banacha (przestrzenie Banacha) śniły mi się po nocach jeszcze wiele lat po studiach na Wydziale Mat. – Fiz. – Chem. Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Przestrzenie Banacha były najczęściej pojawiającym się pojęciem na wykładach z analizy matematycznej na kierunku fizyka. Twórca tego pojęcia jest jednym z bohaterów książki popularno – naukowej wydanej przez wydawnictwo Iskry w 2014 roku, a zatytułowanej „Genialni. Lwowska szkoła matematyczna”. Z zapałem zabrałam się do lektury, tym bardziej, że matematyka od zawsze była jednym z wielu obszarów moich zainteresowań. Genialny tytuł i podtytuł oraz ilustracja na obwolucie publikacji wykonana przez Marka Szyszko – znakomitego polskiego rysownika – sugerowały, że książka opowiada o działalności Lwowskiej szkoły matematycznej w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Nie należy mylić tej grupy uczonych z tzw. szkołą lwowsko - warszawską będącą formacją filozoficzną, o której można przeczytać w "Węzłach pamięci...". Losom lwowskich matematyków przed drugą wojną światową poświęcił autor jedynie sto stron książki z prawie trzystu, na których czytelnicy mogą znaleźć pokazanie matematyki jako pasji, poza którą niewiele kwestii miało dla tych ludzi większe znaczenie.

Osoby dramatu.

    Interesująca forma rozdziałów książki, odrębne kalendarium Lwowskiej szkoły matematycznej i bogata bibliografia stanowią, od strony edytorskiej, niewątpliwe atuty tej publikacji. Mariusz Urbanek trafnie przedstawił „osoby dramatu”: Hugo Steinhausa, Stefana Banacha, Stanisława Mazura i Stanisława Ulama, wybierając z ich biografii i charakterystyk najcelniej cechujące ich fakty.  Hugo Steinhaus był matematykiem a jednocześnie językowym purystą i człowiekiem na wskroś pryncypialnym. Stefan Banach to profesor o nieukończonych studiach i nad wyraz plebejskim pochodzeniu. Stanisław Mazur pozostawał zatwardziałym komunistą o specyficznym poczuciu humoru. Stanisław Ulam to twórca bomby atomowej i wodorowej a z przekonania pacyfista. 


Stefan BanachStefan BanachStefan Banach - rys. Antoni Chodorowski

niedziela, 29 marca 2015

Polityka w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie, Artur Grottger, Olga Boznańska




Czy szóste piętro w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie to miejsce na prawdziwy teatr?

    Nie! Zaadaptowana sala koncertowa w prześmiesznym darze narodu radzieckiego, która nie posiada tradycyjnych balkonów czy eleganckiego foyer, gdzie antrakt nazywany jest przerwą, mizernie udaje klasyczny teatr. Może w takich „okolicznościach przyrody” powinno się wystawiać spektakle współczesne, które nie wymagają klasycznej oprawy nie tylko na scenie ale i poza nią?
    „Teatr to dziwny, teatr jedyny…”, jak zaśpiewałby Marek Grechuta, Teatr 6.piętro Michała Żebrowskiego i Eugeniusza Korina pokusił się o adaptację mniej znanego dramatu Włodzimierza Perzyńskiego zatytułowanego „Polityka”.

Polskie Piekiełko

    Włodzimierz Perzyński jako dramatopisarz okresu Młodej Polski zasłynął trzema utworami scenicznymi: Lekkomyślna siostra, Aszantka, Szczęście Frania, ośmieszającymi i piętnującymi drobnomieszczańskie społeczeństwo początku XX w. W roku 1919 Włodzimierz Perzyński popełnił sztukę „Polityka” wpisującą się w nurt political fiction a poświęconą Polskiemu Piekiełku z jego prywatą, zawiściami, niechęcią do kompromisu, kłótliwością, krytykanctwem osadzonymi w realiach Sejmu Ustawodawczego (1919-1922).

Chciałoby się jednak zapytać podobnie do wcześniejszego postu:

 „Czy absurdy Polski międzywojennej się przeterminowały?” 

 

piątek, 20 marca 2015

Zośka i Parasol - opowieść...

http://iskry.com.pl/historia-literatura-faktu/57-zoska-i-parasol-9788324400911.html

 

Zośka i Parasol. Opowieść o niektórych ludziach i niektórych akcjach dwóch batalionów harcerskich

Aleksander Kamiński 

Iskry 2009



Transakcja przebiegła pomyślnie. Polecam.

    Komentarzem o takiej treści podsumowuje się udany zakup na portalu Allegro. W podobny sposób chcę zachęcić do lektury książki Aleksandra Kamińskiego zatytułowanej „Zośka i Parasol. Opowieść o niektórych ludziach i niektórych akcjach dwóch batalionów harcerskich”:
Czytanie przebiegło pomyślnie. Gorąco polecam!
    Minimalna porcja wyjaśnień dla młodych czytelników, aby łatwiej im było zorientować się w różnorodnych formach działalności konspiracyjnej polskiej młodzieży podczas okupacji hitlerowskiej.
Szare Szeregi – nazwa konspiracyjna Związku Harcerstwa Polskiego, w okresie II wojny światowej. Szare Szeregi zawiązano 27 września 1939 w Warszawie a zawieszono ich działalność 17 stycznia 1945 (data tzw. wyzwolenia Warszawy). W maju 1944 roku należało do organizacji ponad 8300 harcerzy i harcerek podzielonych na trzy sekcje zależne od wieku młodzieży. Najmłodszą grupę stanowili Zawiszacy (11-14 lat), którzy organizowali i pełnili służby pomocnicze np. Harcerską Pocztę Polową. Starsi harcerze (15 – 17 lat) tworzyli Bojowe Szkoły, które w ramach małego sabotażu wykonywały zadania o charakterze propagandowo-wychowawczym skierowane do społeczeństwa polskiego. Najstarsza młodzież (od 18 lat) walczyła z okupantem w Grupach Szturmowych biorąc udział w walkach zbrojnych i akcjach bojowych przeciw okupantowi. Grupy Szturmowe w listopadzie 1942 roku podporządkowano Kedywowi tj. Kierownictwu Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej, a w sierpniu 1943 roku utworzono z nich batalion Zośka i drugi batalion, później zwany Parasolem

Szare SzeregiBatalion ParasolBatalion Zośka